ADALARYOLCUSU

Modern aşklar, kendilerine platform olarak cep telefonu operatörlerinin düzenlediği SMS kampanyalarını veya internet kampanyalarını seçmiş durumda. Uyku süresini gün içerisinden çıkarırsak geri kalan 16 saat mesajlaşan aşıklar türüyor toplumda. Özgürlüğü kısıtlamak dışında, çok absürd durumlar doğurabiliyor bu alışkanlık. Sabah uyanırsın "Günaydın Aşkım!","Yüzümü yıkıyorum Aşkım!","Yatağımı topluyorum Aşkım!"... Ta ki mesaj atamayacağınız durumlara kadar sürüp gider. Duşa girersiniz ve 10 dakika boyunca mesaj atamazsınız. Cevap verilmeyen mesajı takiben yeni bir mesaj gelir "Sen benimle ilgilenmiyorsun. Her şey zaten senin için benden daha değerli.". Bu duruma düşmemek için yalanlar boy göstermeye başlar. Televizyon izlesek bile "Seni düşünüyorum Aşkım." diye mesaj çekmekten çekinmemeye başlarız. İkiyüzlülük artık sıradan bir şey olur hayatımızda. Bu böyle sürüp gider; kişiliğimiz yozlaşmaya başlar. Ve öyle bir noktaya gelir ki ilişki; ...

"Ne zaman içime biraz fazla baksam, yükseklik korkum depreşir..." M.M. "... farklılıkları aynılıklarından kaynaklanır." "Evren, raslantı ve düzenin çatışmasıdır."

sevgili arkadaşlar; müziği bırakıyorum. ya çok çok uzun bir süre. ya da büyük ih timalle, hiç dönmemek üzere. 3 eylül berlin son konserimdir. anlatayım nedenini; önce küçük bir açıklama; sanatçı denilen yaratık, dünyayla çözemediği bir sorununu başkalarına saçma gelecek bir işi çok önemseyerek halletme yoluna giden kişidir. benim durumumda gitar çalmak, şarkı söylemek vs. oluyor bu saçma iş. ama ben şarkı yazma işini hep çok önemsedim, onu hep kolladım . hayallerimdeki kahramanlarımla yarıştım, bu dünyaya inmedim bile. çok sevdiğim şarkılarımı yazdım. hep olduğum kişi kalayım diye de çok uğraştım, çok çalıştım. bir kaç prensibim oldu, onları da kollamaya çalıştım. her zaman istediğim kadar iyi bir insan olamadım . ama çalıştım. küçücükken bu ülkede rock müziğe dair bir hayal kurdum , nerede ne varsa takip ettim, ardına düştüm, her şeyini gözledim , inandım. hayal olduğunu bile bile. neyse , işte bu hayal artık beni tatmin etmiyor. kendimi, arkadaşlarımı hayalkırıklığı içinde gö...

Kültür ve Siyasette Feminist Yaklaşımlar dergisinin konuğu olarak Türkiye'ye gelen İsrailli antimilitarist feminist Rela Mazali, onu bugünlere ve mevcut düşüncelerine getiren süreci, hikayeleri, siyaseti ve yeni alanların nasıl yaratılacağını bianet'e anlattı... Söz Mazali'nin. Başlangıç... 1967'de 18 yaşında askere gittim; "savaş" zamanında. O dönemde İsrail'de şimdiki anlamıyla ne vicdani retçi ne de antimilitarist hareket vardı. Sadece bir takım memnuniyetsizliklerimiz vardı. O yıl İsrail'in kazandığı "zafer"den dolayı "mutlu olmadım". Tam tersine, büyük bir tatsızlık ve memnuniyetsizlik hissettim. Uzun süre bu duygular içimde dolandı ancak çok uzun süre açık politik bir eleştiri haline gelmedi. Benim bilinçlenmem 30'lu yaşlarımda anne olduğum döneme denk geliyor. Kızım dünyaya geldiğinde, ona öğretmemi istedikleri şeylerin benim mutsuzluklarıma sebep olan anlayışlar olduğunu anladım. Kızıma bu değerleri aşılamak iste...

Geçen hafta, Genelkurmay Başkanlığının İnternet sitesinde yayınlanan bilgi notunda, Silvan ilçesi kırsal kesiminde operasyon için arazide bulunan birliğin, ormanlık bir alanda "terör örgütü" mensuplarıyla karşılaştığını ve yakın mesafeden sıcak temasa girildiğini okurken, inanın içim cız etti. Açıklamada: “Çatışmada ve ormanlık alanda teröristlerce atılan el bombalarının etkisiyle çıkan yangından dolayı 13 askeri personelimiz şehit olmuştur. Ayrıca ikisi ağır olmak üzere 7 askeri personelimiz de yaralanmıştır” deniliyordu. Anaların, babaların yüreği bir kez daha yanmış; evlerine, ocaklarına ateş düşmüştü. Türk ve Kürt gençleriydi ölenler. Bizdendi. KOMUTANLAR BÖLGEDE NEYİ İNCELEDİ Benim fevkalade anlı şanlı egemen medyam, her zaman olduğu gibi ölen Türk gençlerini haberlerine taşırken “bermutat” çocuklarının, nişanlılarının, karılarının gözyaşlarını yer verdi, feryatlara mikrofon uzattı. Çatışmada yaşama gencecik veda edenlerin annelerinin ayılıp bayılmalarını defalarca ...